No sabes lo que es la vida hasta que no te han clavado una daga ardiendo en el centro del corazón y ha estallado, manchándolo todo de sangre. No sabes lo que es la vida, hasta que no te has emborrachado para curar las heridas, sabiendo que no las vas a cicatrizar. No sabes lo que es la vida, hasta que has encontrado los ideales por los que luchar y partirte la cara hasta sangrar. Pero nunca sabrás lo que es la vida, si no luchas por reconstruir(te), si no peleas por encontrar a quien te ayude hacerlo, ¿y quién mejor que tú mismo?



dijous, 11 d’agost del 2011

Y cuando pienso, siempre es contigo.

Y te quiero, cuesta abajo y a empujones. Te quiero, envenenado y sin antídoto. Te quiero, deprisa en cualquier momento y en los que no, pues te quiero lento. Te quiero, aunque la distancia sea una putada y parezca que aquí que no pasa nada. Te quiero, te quiero, te quiero.

dimecres, 10 d’agost del 2011

Que cuando ni sabía el color de tus ojos, ya estaba enamorada.

Y ahora es cuando me doy cuenta de todo el tiempo que he desperdiciado echando de menos a unos o a otros. Obsesionandome contigo, con el de más allá o con quien sabie quién. Si lo pienso, todo era una arma de defensa. Sí, para no enamorarme, mejor dicho por no reconocer que estaba enamorada y dejarme la piel para ver tu sonrisa a todas horas. Pero todos sabíamos que era inevitable. Que desde la primera vez que me hablaron de ti, sin saber todavía el color de tus ojos, ni el sonido de tu risa, sabía que tú debías ser para mí. Que una eternidad no sería suficiente para estar juntos, que en ese tiempo nos faltarían sentimientos por describir, miradas para contar todo lo que nos amamos. 
Desde hoy quiero que seas tú al que le digo buenos días mi vida o buenas noches mi amor , con el que paseo cogida de la mano, aunque sea por la calle más periférica de Helsinki. Deseo poder despertar cada mañana a tu lado, mientras me susurras que me quieres.
Sí, estoy completamente enamorada de cada milímetro tuyo.

dissabte, 6 d’agost del 2011

Un tú y yo, que se une en un nosotros.

            Y así, sin más preocupaciones, cerré los ojos mientras descansaba en su regazo. Sí, todo era perfecto. Ya no importaba cuanto teníamos que esperar para poder acariciarnos, o cuanto hemos tenido que soportar para llegar a esta situación. Lo importante es que cuando estamos juntos, el mundo se detiene, y sólo existimos nosotros, ajenos al resto de gente. Dos personas que terminan por ser una. Un tú y yo, que se une en un nosotros.

dimarts, 3 de maig del 2011

Echar de menos es... Difícil.

¿Cómo se echa de menos algo que nunca has tenido? ¿Algo que nunca tendrás? ¿Cómo te echo de menos a ti?

divendres, 29 d’abril del 2011

"Perquè hauria d'escriure de mi?" Doncs sí, de tu és.

I hui... Vull canviar un poc la temàtica, deixar de banda com estic, o com he estat, per parlar de tu. Eres tu, i tal volta ara estàs llegint açò i no saps que ho eres. “Perquè hauria d’escriure de mi?” et preguntaràs al final d’açò. I jo et responc al principi. No tinc molt clar perquè ara, o perquè de tu. Tal volta no et conega com ningú, ni sàpiga totes les teues manies inconfessables, ni els teus secrets més ocults... Però no sols es basa d’això estimar-te. La base no es qui coneix més a qui, o quantes coses sé més de tu. La base és que t’estime, en més temps o menys, en molts dies o pocs. El que importa és el que senc, la quantitat en la que ho senc, i... El que m’importes. No és important els cops que t’ho dic, o el sentiment que pose al dir-t’ho. 


M’agrada saber que et puc telefonar a l’hora que siga i m’agafes el telèfon soltant algún crit de “m’has despertat” o qualsevol insult en el que em faràs riure. M’encanta saber que no t’importa el què diga, o com ho diga, perquè tu saps la veritat, i saps que eixa veritat és evident, que t’estime sense dubte, sense raó ni explicació, sols amb sentiment vertader.

És reconfortable tindre algú com tu al teu costat, algú que t’ajuda a alçar-te en les caigudes tontes que tens, o simplement... Que no et deixa caure. Adore la teua forma de llevar-li la importància a la situació, encara que no sapigues que ha passat. És reconfortable tindre’t a tu al meu costat.

http://www.youtube.com/watch?v=HLjmWYRUL_w

[T’han pansit la il•lusió però no has de tenir cap por que jo soc aquí si ho vols. Puc passar les nits en vetlla si no dorms, puc provar d’espantar tots els teus malsons, dir unes quantes bestieses si amb això rius de nou, i si no...puc cantar-te a cau d’orella una cançó]

I sincerament... Aquesta cançó em recorda a tu. Ja són moltes coses les que fan que pense en tu. M’agrada quan de sobte, ve el teu somriure a la meua ment, i jo somric, sense altre motiu que pensar que me’l dedicaves a mi.

I què? Ja saps què eres tu a la que dedique totes aquestes paraules? Ja saps que eres tu la que m’importes de veritat? Ja saps que mentres escrivia pensava en tu? No vull dir el teu nom, sé que algún dia sabràs que eres tu, i espere que siga més bé prompte.

Sols em queda per agrair-te alguna cosa, probablement la teua existència, o entrar en la meua vida no fa massa. També podria ser els somriures, les paraules o les cridades, o que cofies en mi. Un gràcies en general.

Que se enterraron junto con la confianza que perdí.

¿Lo veis? ¿Os queda claro? No existe. Nunca ha existido ni va a existir. ¿Qué quién? La respuesta más bien responde a un qué. La felicidad, vuestra queridísima felicidad que os eleva a no sé cuantos metros sobre el cielo, os hace sonreír, o no sé cuantos efectos más decís que sentís. Siento desilusionaros, pero que no, ¡qué no existe! Me niego a creer que haya un estado tan elevado, que nunca haya conseguido rozar ni con la punta de los dedos... Y yo juraría haberlo hecho un par de veces. Sin ir más lejos, hace un mes. Sentí que nada podría ir a mejor, que lo tenía todo, y... ¿Por qué no? En ese momento me hubiese atrevido a decir que era feliz. Pero... Lo dije y lo repetí, no hay que creer en la felicidad, cuando te olvidas de que tienes que negar la felicidad, cuando te sientes tan emocionado que podrías jurar que existe... Es entonces cuando caes, y lo pierdes todo. Y yo... Lo he perdido. En un viaje hacia el lado oscuro, de donde no hay billete de vuelta, o igual sí, ¿quién sabe?. Pero no será una vuelta total, solo será la piel muerta de viejos sentimientos, que se enterraron junto con la confianza que perdí.

Así que... Si queréis hacerme caso... Nunca penséis que sois realmente felices, que estáis elevados en el quinto o sexto cielo, pensad sólo que estáis bien, pero que podríais estar mejor, que nadie es esencial en tu vida, porque la caída cuando lo pierdes... La caída duele.

dilluns, 4 d’abril del 2011

Sin reflexionar.

Te quiero, sin reflexionar, inconscientemente, irresponsablemente, espontáneamente, involuntariamente, por instinto, por impulso, irracionalmente. En realidad no tengo argumentos lógicos, ni siquiera improvisados. Sólo sé que te quiero.